Een dader terug op de werkvloer

De honger van een narcist. Het artikel is nu aangepast uit respect voor de situatie van een ex-collega en zijn onvermogen om weerstand te bieden aan intimidatie op de werkvloer. Mocht je het oorspronkelijke artikel willen lezen stuur dan graag een bericht aan karin@spugenopdetostivanhans.nl. 

Na de uitspraak van de rechter, de waarschuwende vinger naar meneer ‘niet meer doen hoor’ ziet hij hiermee zijn onschendbaarheid bewezen door de rechter. De dader terug op de werkvloer, toch enigszins aangetast in zijn ego laadt hij zijn mannelijkheid op door alle collega’s bij elkaar te roepen om te laten weten dat meneer in zijn ‘trots’ gekrenkt is. Dit speelde vrij recent na de rechtszaak zoals te lezen is in ‘Spugen op de tosti van Hans’. Zoals elke Belial heeft meneer voeding nodig en dat krijgt hij door het vernederen van anderen op de werkvloer. Het liefst geprojecteerd op één persoon, dat geeft meneer zijn ego boost. Zijn pijlen zijn gericht op een collega waar ik mee gewerkt heb. Wanneer ik de collega spreek over de voortdurende tosti-terreur is het alsof ik mezelf hoor praten. Het zijn dezelfde argumenten die ik gebruikte, de excuses die je nodig hebt om een luchtlaag te creëren om de verstikking van de geprojecteerde schaamte te overleven. Maar ik herken het. Misschien klinkt het bizar, maar door de herkenning weet ik dat ik het heb overwonnen.

Had ik kunnen weten wie het volgende slachtoffer zou zijn, zolang daders niet gestraft worden zijn we allemaal slachtoffer. Wie is nu de uitverkorene van Hans, of van meneer, zullen we vanaf nu meneer Hans zeggen? Het treiteren van de werknemers is voor mensen zoals meneer de eerste levensbehoefte. Nog steeds heeft meneer vrijspel om mensen op de werkvloer kapot te maken en nu zelfs met goedkeuring van de rechter en een warme handdruk van meester Lucifer. Hoe is het mogelijk dat in een land waar we werken met afspraken (zoals de Arbowet) deze regels volledig genegeerd kunnen worden. Bedrijven worden verantwoordelijk gehouden om een veilige werkomgeving te creëren, als deze werkplek onveilig blijk te zijn dan blijken slachtoffers niet of nauwelijks beschermd. Door minimale of soms zelfs geen enkele straf op te leggen stellen deze regels en afspraken niets voor. Slachtoffers zitten ziek thuis en daders worden in sommige gevallen overgeplaatst waardoor nieuwe collega’s niet weten met wie ze te maken hebben. Waarom is het zo dat meneer door kan gaan met collega’s het gevoel te geven dat ze waardeloos zijn, losers, sukkels, ze moeten blij zijn dat hij ze in dienst wil houden, want er is tenslotte niemand anders die ze aan wil nemen.

Ik vraag mijn ex collega om naar de Wandeling te kijken in de hoop dat deze collega ziet dat ingrijpen noodzakelijk is om er zelf niet aan onderdoor te gaan. Je denkt dat je het spel kan meespelen, maar je hebt geen controle, de macht ligt bij de dader en niet bij jou, niet willen zien hoever je bent meegesleurd.

Maar eigenlijk moet ik ook vragen of de rechterlijke macht, de politiek, advocaten en vertrouwenspersonen naar deze uitzending willen kijken. Want wat gebeurd er als we daders naar de werkvloer blijven terugsturen? We maken ze onschendbaar, we laten zien dat beleidsvoering van de overheid en bedrijven om intimidatie tegen te gaan er niet toe doen wanneer het wordt aangevochten. Hoe onacceptabel is dit en ik hoop dat andere slachtoffers ook genoeg moed weten te vinden om mensen zoals meneer voor de rechter te zetten. Zolang verbale en non-verbale (seksuele) intimidatie op de werkvloer niet in het wetboek van strafrecht staat zullen veel daders terugkomen op de werkvloer en raken ze niet uitgehongerd.

Een hoop schone schijn in Nederland zegt een vriendin. Zou het, ik hoop van niet en hier moeten we samen voor blijven vechten.

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *