Slachtofferhulp op de website van meneer

Wat gebeurde er in het jaar na de rechtszaak.

Even terug in de tijd
Het is een jaar geleden, oké om precies te zijn drie dagen en een jaar, op 24 maart 2014 kreeg ik via de advocaat te horen dat we de rechtszaak tegen meneer hadden gewonnen en mijn arbeidsovereenkomst per 1 april 2014 zou worden beëindigd.

De rechter laat in het vonnis weten dat het rookgordijn, waar meneer tijdens de rechtszaak zo zijn best voor heeft gedaan, geen zin heeft gehad. Het zijn zaken die niets met zijn daden van intimidatie te maken hebben. Echter, non-verbale en verbale seksuele intimidatie kan in Nederland niet als misdaad worden bestraft omdat dit simpelweg niet opgenomen is in het wetboek van strafrecht. De waarschuwende vinger van de rechter richting meneer en de financiële boete in verband met zijn weigering om mijn klacht van seksuele intimidatie te willen onderzoeken, is de enige erkenning die ik een jaar geleden ongeacht de enorme hoeveelheid bewijslast kreeg. Denk hierbij aan Whatsapp/sms/mail berichten en maar liefst vier getuigenverklaringen.

Wat gebeurde er daarna
Hoe pak je de draad weer op als je twee jaar lang seksueel geïntimideerd bent door je werkgever en de uitspraak van de rechter je niet voldoende erkenning geeft. Wie leert je met vragen en opmerkingen om te gaan waarin de ondertoon van onbegrip aanwezig is. Iedereen schijnt opeens te weten wat je moet doen. De gesprekken gaan ook vaak over hoe ik had moeten reageren, maar zelden over het feit dat de dader het nooit had mogen doen.

Dit is één van de redenen waarom ik het blog Spugen op de tosti van Hans begonnen ben. Als je slachtoffers van seksuele intimidatie op de werkvloer wilt begrijpen is het van belang om het gehele proces van de intimidatie zichtbaar te maken en zo daders van deze machtsmisdaad op de werkvloer te ontmaskeren. Seksuele intimidatie gaat immers niet over seks, maar over macht. Het blog was voor mij de manier om aan de mensen in mijn directe omgeving uit te leggen hoe dit mij, die sterke vrouw met twintig jaar werkervaring bij reclamebureaus, heeft kunnen gebeuren en hiermee duidelijk te maken dat het iedereen kan overkomen. Ook krachtige en levenslustige mensen die midden in het leven staan. Spugen op de tosti van Hans werd door steeds meer mensen gelezen en verder verspreid waardoor ik meer reacties kreeg van onbekende mensen die zich in mijn verhaal, het proces van de intimidatie, herkende. Mannen en vrouwen die blij waren dat er aandacht werd gevraagd voor het proces, maar ook voor de traumatische ervaring van (seksuele) intimidatie op de werkvloer. Deze mensen deelde met mij hun eigen ervaringen, sommige vinden het naïef, maar ik was na een aantal van deze berichten toch aardig in shock. Zijn er zoveel mensen die op de werkvloer worden weggepest zonder dat iemand iets doet, leven we in een land wat gerund wordt door struisvogels. Ik stond perplex.

Van blog naar boek
In de berichten die ik ontving werd mij voornamelijk door lotgenoten gevraagd om door te gaan met het delen van mijn ervaring. Informeren helpt om het taboe van (seksuele) intimidatie op de werkvloer bespreekbaar te maken en slachtoffers de kracht te geven die nodig is om te breken met deze neerwaartse spiraal. Informeren is tevens een vorm van preventie. Maar hoe bereik ik zoveel mogelijk mensen, door het blog te vertalen naar een boek? Inmiddels was ik naar aanleiding van mijn blog al benaderd door een uitgever. En ongeveer zes maanden na de zitting sluit ik me af om mijn trauma te herbeleven en het blog te herschrijven naar zevenentwintig tostihoofdstukken. Op 18 september 2014 ontvang ik het eerste exemplaar van Spugen op de tosti van Hans en kan ik nu meer dan twee jaar lijden in één hand vasthouden.

Contact met de media
Het blog werd ook opgemerkt door de media en een tv-programma wilde graag de primeur van het boek hebben. De redactie van het programma zag hier tot mijn verbazing op het laatste moment vanaf omdat de keuze van de uitgever en de uitspraak van de rechter in hun ogen wat tegenviel voor wat betreft het entertainment voor het programma. Compleet uit het veld geslagen ontstond er vanbinnen een paniekgevoel, weer werd ik geconfronteerd met onrecht, kreeg ik geen erkenning, maar slechts de bevestiging dat het in onze samenleving niet belangrijk gevonden wordt dat zoveel mensen op de werkvloer kapot worden gemaakt. Geëmotioneerd en nog wankel van het herschrijven en herbeleven van het blog, probeerde ik de redactie dit te laten inzien, maar het was te laat.

Met het boek als aanleiding heb ik contact gezocht met verschillende dagbladen en magazines en het gaat beter met me wanneer er titels/verslaggevers, een programma als Kruispunt en radioprogramma’s zijn die de seksuele intimidatie op de werkvloer wel een gezicht willen geven. Eindeloos veel mailberichten heb ik geschreven, onder andere naar de publieke omroep die inzag dat het intimideren van werknemers op de werkvloer een groeiend probleem is. Het gaat hier niet een individueel probleem, maar een probleem van ons allemaal. Hoe veilig is de werkplek in Nederland nu eigenlijk. Samen met Sander de Kramer vertel ik op 16 januari 2015 mijn verhaal in de Wandeling, het is een wandeling die veel voor me betekend en waar ik waardevolle reacties op ontvangen heb. Helaas kan ik niet met iedereen in contact blijven, maar wij weten en realiseren ons nog beter dat we niet alleen zijn. Tijdens de Wandeling met Sander komt ter sprake dat op de website van meneer op zijn klantenlijst ook Fonds Slachtofferhulp vermeld staat. Het is nauwelijks te geloven. De Wandeling met Sander werd op maandag 2 februari 2015 uitgezonden.

Ombuigen
Het boek dient zijn doel en veel mensen, ook hulpverleners, gebruiken Spugen op de tosti van Hans als een soort handleiding om het proces en de rolverdeling bij (seksuele) intimidatie op de werkvloer beter te begrijpen. Het boek Spugen op de tosti van Hans rekent af met de opgelegde schaamte en schande en blijkt mensen te inspireren om ook eigen ervaringen met anderen te delen. Het naar buiten brengen van de seksuele intimidatie waarin ik gevangen zat, heeft mij de kracht geven om Spugen op de tosti van Hans om te zetten in de lezing/workshop: Seksuele intimidatie op de werkvloer. Het willen breken met het taboe en het gevaarlijke isolement waar slachtoffers zich in bevinden, heeft mij met deze lezing op 17 januari 2015 naar de Universiteit van Aruba gebracht. Ook in Aruba heeft het delen van mijn verhaal over seksuele intimidatie op de werkvloer, vrouwen en hulpverleners geïnspireerd om ervaringen met elkaar te delen. Terug in Nederland werd ik uitgenodigd door FNV Vrouw om de lezing/workshop te presenteren op de Internationale Vrouwendag in Amsterdam. Het voelt goed wanneer het lukt om een traumatische ervaring om te zetten naar positieve energie waarmee je mensen kan bereiken om zo samen een verschil te maken. Een verschil waardoor het voor slachtoffers en omstanders makkelijker wordt om een situatie als seksuele intimidatie om te buigen, of hulp te zoeken. Een verschil waardoor het voor daders moeilijker wordt om machtsmisbruik op deze laffe manier te laten gelden.

De schandpaal
Dan is er op een dag een jaar voorbij en kijk je terug, elke emotie die ik de afgelopen 3 jaar gevoeld heb is nog bereikbaar, dat weet ik en die emoties erken ik. Onbegrip, woede, pijn, verdriet en eenzaamheid krijgen op sommige moment nog het alleenrecht van mijn hart.

Op het moment dat ik een jaar na dato de website van meneer bekijk en inderdaad zie dat Fonds Slachtofferhulp op zijn klantenlijst vermeld staat, is er dus even ruimte voor de walgelijkheid waarmee meneer zonder gêne en met gepaste schijnheiligheid zijn praktijken voort blijft zetten. Of eigenlijk voort mag zetten, want zolang er voor daders van (seksuele) intimidatie op de werkvloer geen wettelijke schandpaal is waar een rechter een dader boete kan laten doen wordt het gevoel van onschendbaarheid verder aangemoedigd. Geen schandpaal is geen transparantie en een klant als Fonds Slachtofferhulp wordt dus niet geïnformeerd met wie ze zaken doen. Meneer noemt het op zijn website zelf zoiets als maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO). Schandpaal of niet, meneer bleef tijdens de Salesforce Seminar op 26 maart 2015 in de RAI liever wel uit de buurt van Oortjesman, een getuige in de rechtszaak tegen meneer.

Ter geruststelling
‘Waarom een jaar terugkijken’, ‘je moet er wel boven blijven staan’ of ‘laat het los joh’ zijn de te verwachte reacties op dit blog. Begrijpelijke reacties die ontstaan uit bezorgdheid door mensen die om mij geven, maar voor mij is het goed om terug te kijken en te zien dat er in dit jaar veel positieve dingen zijn gebeurd. Bijvoorbeeld de lezing op de Universiteit van Aruba. Een ervaring waardoor ik me, al is het voorzichtig, weer even een sterke vrouw heb kunnen en durven voelen. Weten dat je met deze kennis en ervaring mensen kan helpen; niet alleen slachtoffers, maar ook studenten/(toekomstige) werknemers en bedrijven zelf, hoe met een situatie als seksuele intimidatie op de werkvloer om te gaan of, beter nog, zien te voorkomen.

Het koesteren van woekerende negatieve emoties helpen je niet vooruit, ze erkennen en benoemen echter wel. Ter geruststelling;  ik kan nooit de struisvogel (tostimol) zijn die begraaft wat gezien en gehoord is.

Ik laat alles los door te delen, ik sta er heel ver boven zonder te vallen. Het terugkijken op het afgelopen jaar heeft mij weer een stukje van haar, Karin Bosman, teruggeven.

Ik zeg, een gelukkig nieuwjaar.

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie